Bota e ardhshme do të duhet të ndërtohet nga hiri i botës së vjetër dhe nga dëshira, dhembshuria dhe urtësia e atyre që mund të shohin dhe që e kuptojnë se njerëzimi po kthehet në një cep të madh dhe po kalon përmes një pragu të madh në këtë kohë. Sepse bota e ardhshme që do të jetë më e madhe se e kaluara juaj do të duhet të ndërmerret në një kohë tranzicioni shumë të vështirë dhe të rrezikshme - një kohë ku shumë gjëra do të bien mënjanë; një kohë ku do të ketë një paqëndrueshmëri mjedisore, shoqërore dhe ekonomike të madhe dhe në rritje; një kohë ku do të ketë një rrezik të madh lufte dhe konkurrence për të përcaktuar se kush do të fitojë akses tek burimet që ngelet.
Kombet do të bëhen të paqëndrueshme. Do të ketë revolucione të dhunshme, edhe në vende të qëndrueshme. Do të ketë inate në rritje midis kombeve, në konkurrencë për ato pak pjesë të paprekura të botës. Mundësia për njerëzimin për të dështuar është shumë e madhe nën këto kushte dhe nuk duhet kurrë të nënvlerësohet. Mos jini të mashtruar nga optimizmi i verbër, sepse duhet të përballoni realitetin e të jetuarit në një botë me burime në ulje dhe paqëndrueshmëri mjedisore.
Këtu njerëzimi ka një zgjedhje të madhe, jo për t'u bërë thjesht nga krerët e kombeve, por nga qytetarët kudo për të përcaktuar se cilin drejtim do të ndjekin. A do të ndjekin rrugën e grindjes, konkurrencës dhe luftës? Apo do të kërkojnë mënyra për ta restauruar botën, për t’i administruar burimet e saj dhe për t'i ndarë në mënyrë të barabartë, në mënyrë që njerëzimi mund të ketë një të ardhme, një të ardhme më të madhe se e kaluara e tij? Këtu uniteti dhe bashkëpunimi njerëzor nuk janë të drejtuar nga një ideal i madh ose nga një filozofi fetare, por nga domosdoshmëria absolute vetë, sepse alternativat janë shumë të rënda dhe tragjike për t'u konsideruar.
