با آگاه شدن از این کیهان بزرگ‌تر، می‌توانیم خداوند را به شیوه‌ای به کلی تازه تجربه کنیم. خداوند دیگر موجودی انتقام‌جو نیست که زندگی ما را اداره کند و کارنامه‌ی گناهان و کارهای نیک‌مان را وارسی کند. خداوند در گذشته‌ی تاریک و اغلب پرلکه‌ی تاریخ بشری و قبیله‌ها و امپراتوری‌ها و دولت‌ها و نهادهای دینی آن نیز گرفتار نیست. در پرتو جامعه‌ی بزرگ‌تری از حیات در کیهان، تجربه‌ی ما از خداوند اکنون از این چیزها آزاد است.

خداوند حضوری همه‌جایی است که در سراسر حیات نفوذ می‌کند — نیرویی که به کیهان هدف و جهت می‌بخشد، نه شخصیتی بزرگ‌تر از زندگی که معجزه می‌کند یا نمایش‌های پرشکوه به راه می‌اندازد. این آغاز رهایی ذهن و روح ماست تا به شیوه‌ای تازه به خداوند نزدیک شویم و خود را مشارکت‌کنندگانی در چشم‌اندازی بسیار بزرگ‌تر از هدف الهی در کیهان بدانیم.

این همان «تجربه‌ی جدید خداوند» است. و معنایش این است که تجربه‌ی خود را از خداوند رشد دهیم و تکامل بخشیم تا واقعیت بزرگ‌تری از حیات را در بر بگیرد و چشم‌انداز ما را از طرح خداوند در کیهان فراتر از محدوده‌های دنیای انسانی‌مان گسترش دهد، دنیایی که این‌همه مدت در انزوا زیسته است.

خداوندِ این کیهان بزرگ‌تر می‌خواهد ما را با بقیه‌ی آفرینش خود فراتر از قلمرو انسانی درگیر کند. به جای اینکه بپنداریم طرح خداوند تنها انسان‌ها را با انسان‌های دیگر در بر می‌گیرد، اکنون باید به درگیر شدن آینده‌ی خانواده‌ی بشری با دنیاهایی به کلی متفاوت و با آن بخش پهناور دیگر از آفرینش خداوند بیندیشیم که هم‌اکنون به عنوان بخشی از جامعه‌ی بزرگ‌تری از دنیاها در تعامل است.

این چشم‌انداز همه‌جایی از خداوند دامنه‌ی گسترده‌تری از تجربه را در بر می‌گیرد، فراتر از نظریه‌ها و باورهای انسانی ما، تجربه‌ای که ما را به حس بزرگ‌تری از هدف و سرنوشت و به پیوند بزرگ‌تری از روابط در درون و فراسوی مرزهای زمان و مکان می‌برد.

هرچند اندیشیدن به خداوند در این مقیاس شاید دشوار باشد، مهم است که در آماده‌سازی برای رویارویی‌های کنونی و آینده‌مان با گونه‌های دیگر حیات، این کار را آغاز کنیم. برای نمونه، اندیشیدن به کیهان در چارچوبی مسیح‌محور و فرافکندن این باور بر حیات آگاه دیگر، تنها تعامل و ارتباط ما را ناتوان خواهد کرد.

مهم است که اکنون بیندیشیم که خداوند در درون یکایک ما و در همه‌ی گونه‌های حیات آگاه در کیهان زندگی می‌کند و در چشم‌اندازی بی‌کران از حیات نفوذ می‌کند که به یک نژاد برگزیده از مردم یا به یک دنیا محدود نیست. این خداوندی بسیار گسترده‌تر از آن است که در گذشته می‌اندیشیدیم — خداوندی برای همه‌ی حیات هوشمند در کیهان.

در حالی که این چشم‌انداز از خداوند و طرح خداوند بزرگ است، جزئیات چگونگی کار خداوند برای یکایک ما صمیمانه است و درست در مرکز وجود ما جای دارد. کار خداوند در کیهان از راه نمایش‌های عظیم یا معجزه‌های چشمگیر یا رویدادهای بزرگی که یک‌باره حیات را به حرکت درآورند نیست، بلکه از راه دعوت و کششی است که در سطح سرشت معنوی ما در درون‌مان حرکت می‌کند — در آن جنبه از وجود ما که هنوز به خداوند پیوسته است.

پیام جدید می‌آموزد که خداوند کیهان را به عنوان محیطی برای کسانی آفرید که در حالت اصیل ما، فراتر از زمان و صورت، در پی جدایی از خداوند بودند. در نتیجه، خداوند اجازه می‌دهد تجلی فیزیکی کیهان کار کند و تکامل یابد و در همان حال آن افراد را در صورت جدا شده فرا می‌خواند تا اراده‌ی خود را برای پایان دادن به جدایی‌شان کشف کنند و به سوی پیوند دوباره با حیات حرکت کنند.

ساز و کار این حرکت مثبت، سطوح هرچه بزرگ‌تر رابطه و همدلی و ارتباط میان افراد است، در درون و حتی فراسوی دنیا. مانند جویبارهای کوچکی که به آب‌های بزرگ‌تر می‌پیوندند، ما این رود رابطه را به سوی پیوند دوباره با امر الهی می‌پیماییم.

در این معنا، خداوند تجربه‌ی جریان عمیق‌تری در زندگی ماست که ما را به روابط هدفمند و معنادار در زندگی می‌برد و به تماس با هسته‌ی وجودمان هدایت می‌کند که هنوز به خداوند پیوسته است.