این دو رویداد واقعیت تازه‌ای در دنیا پدید خواهند آورد که باید بیاموزیم چگونه از آن بگذریم. آشکار شدن عمومی تماس با حیات بیگانه و نابودی محیط زیست دنیای ما می‌تواند به درگیری فزاینده و نیز به آشفتگی ژرف «محیط ذهنی» انسانی ما بینجامد، که هزینه‌ی هرچه سنگین‌تری بر سلامت و بهزیستی افراد و کل جامعه تحمیل خواهد کرد.

در این واقعیت جدید، رویکردهای سنتی ما برای حل مسائل — از جمله نوآوری فناورانه و رشد اقتصادی — برای پاسخ به گستره و پیچیدگی چالش‌هایی که با آن‌ها روبرو خواهیم شد بسنده نخواهند بود. با این حال ما توان آن را داریم که از درگیری‌های دیرینه‌ی سیاسی و فرهنگی و دینی خود فراتر رویم و زندگی‌ای پایدار و باثبات در دنیا و مشارکتی بزرگ‌تر با کیهان پیرامون برقرار کنیم. در واقع، این وعده‌ی نژاد بشر است: بیرون آمدن از انزوا، حل کردن تفاوت‌های کوچک و گام گذاشتن به کیهان به عنوان یک خانواده‌ی بشری واحد و متحد.

برای این کار باید هوشمندی بزرگ‌تر انسانی خود را بپروریم. این هوشمندی بزرگ‌تر — آنچه پیام جدید آن را «دانش» می‌نامد — می‌تواند به محیط‌های ذهنی فردی و جمعی ما ثبات ببخشد و در گذر از رویدادهای دشوار از سلامت و روابط ما پشتیبانی کند. با دسترسی به این هوشمندی بزرگ‌تر، هر فرد می‌تواند با بهره گرفتن از سرشت و طرح یگانه‌ی خود سهم خود را در دنیا بیابد.

مسائل دنیای ما در همان سطحی از اندیشه که آن‌ها را پدید آورده است حل نمی‌شوند، و به همین دلیل هوشمندی ذاتی انسانی ما اکنون این‌همه مهم است. هر یک از ما توانایی‌های والاتری از هوشمندی انسانی داریم که می‌توانند ریشه‌ی دشواری‌های انسانی ما را دریابند و ما را توانا سازند از راه بصیرت اصیل و وحی شخصی از سرچشمه‌ای والاتر به آن‌ها بپردازیم. تنها از راه تماس با این جنبه‌ی والاتر هوشمندی‌مان است که می‌توانیم به بنیادی‌ترین ریشه‌ی این مسائل بپردازیم و در حل آن‌ها به مستقیم‌ترین و نیرومندترین شکل هدایت شویم.

این توان در هر فرد هست که در دنیا خدمتگزار شود. این میل به خدمت و سهم داشتن در سرشت عمیق‌تر ما ریشه دارد و بازتاب شفافیت دید و اراده‌ی راستینی است که پیش از آمدن به دنیا داشتیم. بدون شمار بیشتری از خدمتگزاران که هوشمندی معنوی انسانی‌شان آنان را هدایت می‌کند، راه‌حل‌های بسیاری که دنیای ما به آن‌ها نیاز دارد پدید نخواهند آمد و تماس با حیات هوشمند درست دریافته نخواهد شد و به سود نژاد بشر به آن پاسخ داده نخواهد شد. بدون سهم بزرگ‌تر فردی، تمدن بشری ما زیر بار بحران‌های همگرای بسیار خم خواهد شد.

بدون فرد، بدون دانش و بدون آماده‌سازی درونی برای ارائه‌ی سهم بزرگ‌تر ما، امید به بشریت رنگ می‌بازد و دنیا با وجود بهترین تلاش‌های سیاسی و فناورانه‌ی ما برای بهبود زندگی بر زمین، در مسیر بی‌امان خود به سوی آینده‌ای بسیار ویرانگر پیش خواهد رفت.

اگر بتوانیم این هوشمندی بزرگ‌تر را به میدان بیاوریم — آن را در درون خود بپروریم و گام‌های یکپارچه کردنش را در زندگی روزمره برداریم — هر یک از ما می‌توانیم بخشی از نیرویی بزرگ‌تر برای نیکی در دنیا باشیم. کنش‌ها و تصمیم‌های الهام‌گرفته‌ی هر فرد، هم اکنون و هم در سال‌های پیش رو، می‌توانند با هم چنین نیروی مثبتی در دنیا پدید آورند، و برای نیرو بخشیدن به این نتیجه و تضمین آن است که پیام جدید و گام‌های دانش در دسترس قرار می‌گیرند.