Krok 207 Przebaczam tym, którzy w moim mniemaniu mnie skrzywdzili.

To oświadczenie reprezentuje twój zamiar posiadania Wiedzy, gdyż brak przebaczenia jest jedynie przypisywaniem winy do sytuacji, w której byłeś niezdolny do zrozumienia bądź zastosowania Wiedzy. Pod tym względem wszystkie twoje porażki należą do ciebie. To może wyglądać na początku jak ciężar winy, dopóki nie zdasz sobie sprawy z większej sposobności, którą ci to przedstawia. Jeśli bowiem wszystkie porażki należą do ciebie, wtedy uświadomisz sobie, że wszelkie poprawki są ci podane do naniesienia. Porażka kogoś innego nie należy do ciebie, lecz twoje potępienie tego jest twoją porażką. Dlatego też każda porażka, która jest źródłem braku przebaczenia w tobie stanowi twoją porażkę, gdyż porażka kogoś innego nie musi być źródłem braku przebaczenia w tobie lub żadnego rodzaju obwiniania. W rzeczywistości porażki innych będą źródłem twojego współczucia oraz zastosowania Wiedzy w przyszłości i nie muszą być one powodem obwiniania czy zgryzoty w tobie.

Wiedza nie jest zszokowana patrzeniem na świat. Wiedza nie jest przerażona. Wiedza nie jest zniechęcona. Wiedza nie jest urażona. Wiedza zdaje sobie sprawę z małości świata oraz błędów świata. Zdaje sobie z tego sprawę, ponieważ zna ona tylko siebie, a wszystko, co nie jest Wiedzą, stanowi jedynie okazję, aby Wiedza została ponownie zastosowana. Tym samym twoje nieszczęście jest po prostu okazją dla ciebie do ponownego zastosowania Wiedzy.

Powtarzaj dzisiejszą ideę co godzinę i nie bagatelizuj jej wartości dla siebie, ty, który teraz poszukujesz być odciążonym od rozpaczy i niedoli. W swoich dwu głębszych okresach praktyki pomyśl o tych, jeden po drugim, dla których nie czujesz przebaczenia – jednostki, które poznałeś osobiście oraz jednostki, o których słyszałeś lub o których myślałeś, jednostki, które były utożsamiane z porażką. Pojawią się w umyśle, gdy ich wzywasz, albowiem oni wszyscy oczekują od ciebie przebaczenia. Pozwól im teraz pojawić się jeden po drugim. Jak przychodzą oni do ciebie, przebacz sobie za niezastosowanie swojej Wiedzy. Przypomnij im, gdy ci się pojawią, że uczysz się teraz stosować Wiedzę oraz że nie będziesz za nich cierpiał i dlatego też oni nie muszą cierpieć za ciebie. Zobowiązanie do przebaczenia jest zatem zobowiązaniem do uświadomienia sobie Wiedzy oraz do zastosowania Wiedzy, Wiedza bowiem rozprasza brak przebaczenia, tak jak światło rozprasza mrok. Albowiem jest tylko Wiedza oraz potrzeba Wiedzy. To wszystko, co można zauważyć we wszechświecie.

Twoje okresy praktyki są zatem poświęcone stawianiu czoła tym, których oskarżyłeś i przebaczeniu sobie za niezastosowanie Wiedzy w swoim rozumieniu ich oraz relacji z nimi. Wykonaj to bez żadnego rodzaju poczucia winy lub pomniejszania własnych zasług, jakżeż bowiem mogłeś nie odnieść porażki, jeżeli Wiedza nie była dla ciebie dostępna albo jeżeli ty nie byłeś dostępny dla Wiedzy. Zaakceptuj zatem swoje poprzednie ograniczenia i poświęć się teraz postrzeganiu świata na nowo, bez winy oraz z wielkością Wiedzy.